Oorlogskracht en Vredeskracht? Dezelfde krachten Werkzaam in tegenovergestelde richtingen?
door Tom Fox
Tom Fox, een gelovige Quaker, was in 2004 werkzaam als vredesaktivist in Irak. In december 2005 werd Tom in Bagdad ontvoerd door gewapende mannen, en werd vier maanden later door hen vermoord.
We hebben soms de neiging om oorlog als een aktieve kracht te beschouwen, en vrede als een passieve kracht. We hebben het vaak over vrede in negatieve, ontkennende zin, we spreken bijvoorbeeld over "geweldloosheid", alsof vrede een soort vaccuum zou zijn waarin oorlogskrachten ontbreken.
Oorlogskracht heeft drie centrale kenmerken: Ten eerste: oorlogskracht vereist enorm veel energie en menselijke drijfkracht om zich te doen gelden. Ten tweede: Ze vereist enorm veel organisatie en teamwork; oorlogsplannen ten uitvoer brengen vereist een groot aantal mensen die zich daarvoor inspannen en samenwerken. Ten derde: ze vereist een gezamelijke doelstelling waarbij iedereen een bepaalde rol speelt om haar te verwezenlijken.
Bij het stichten van een Vredesrijk zijn gezamelijke inspanning, visie en teamwork prima zaken, maar in het geval van oorlog betreft het echter een omgekeerd evenredig spiegelbeeld dat haar oorsprong vindt in de negatieve, parasitische energie van Satan. Satan wil God nadoen, maar leidt ons in een tegenovergestelde richting. Net als bij een spiegelbeeld geeft hij de dingen omgekeerd weer. I.p.v. medelijden is er wraak, i.p.v. genadevolle rechtvaardigheid is er gerechtvaardigde gewelddadigheid. De menselijke creativiteit wordt aangewend om steeds weer nieuwe en effectieve manieren te vinden om elkaar te doden i.p.v. het zoeken naar steeds nieuwe en effectieve manieren om te communiceren.
Oorlogskrachten zijn zichtbar ongeacht aan welke zijde van het conflict een land zich bevindt. Het land dat aanvalt en het land dat zich verdedigt gebruiken dezelfde kracht. Net als bij een schaakspel zijn de spelregels hetzelfde voor wit, de aanvaller, als voor zwart, de verdediger.
Zou het kunnen zijn dat deze kracht in werkelijkheid een negatief spiegelbeeld is van de kracht van de vrede? En zou het kunnen zijn dat het voornaamste verschil is dat dat misleidende spiegelbeeld een persoon, een land, of een etnische groep van God wegleidt in de richting van Satans' besmettelijkheid?
Is het mogelijk Satan's macht te overwinnen door een beeld te scheppen dat een persoon, land of etnische groep kan overhalen in een verhouding tot God te wandelen?
Om een waarlijk vredesrijk te stichten is een enorme hoeveelheid energie nodig. Uiterst gemotiveerde en toegewijde mensen en overheden zouden daartoe een groot aantal materiele bronnen moeten aanboren. Economische ongelijkheid en zucht naar materialisme hebben in de loop der geschiedenis heel wat oorlogsenergie opgewekt. Het elimineren, of tenminste in evenwicht brengen van economische ongelijkheid is steeds het nadrukkelijke doel geweest vanaf het moment dat de schrijvers van Leviticus en de profeten Israels voor het eerst tot economische hervorming opriepen. Jezus deed dezelfde oproep, alsmede de vroeg-christelijke gemeenten, een oproep die nog steeds uitgaat van groepen als de Quakers, de Mennonieten en de Broederschap.
De kracht der vrede vereist ontzettend veel organisatie en teamwork. Stel je eens voor dat de regering van de Verenigde Staten nationaal en internationaal net zoveel mensen zou inzetten voor het Peace Corps en het Americorps als voor haar strijdkrachten. Dat zou e.e.a. slechts in balans houden, ons niet echt in de richting van God stuwen, maar ons ervan weerhouden ons in de richting te bewegen van de " " (Efeziers 2:1).
Waarschijnlijk is het ontwikkelen van een gezamelijke visie aangaande het Vredesrijk het moeilijkste aspect van deze vredesenergie. Klaarblijkelijk hebben we een zeer brede visie als het gaat over relatief onbelangrijke zaken als liturgie. Maar door de hele hebreeuwse en christelijke schriftuur (en de schriften van de Moslims) is er een eenduidige visie. Zowel Jesaja als Jezus gebruikten de metafoor van "de weg", evenals Boedda en Lao Tzu. Mohammed sprak over "het rechte pad". Spraken ze allemaal over de richting die de kracht van de vrede ons stuwt in een echte verhouding tot God?
Is het Vredesrijk mogelijk en kunnen we daarbij onze afzonderlijke unieke vormen van liturgie behouden? Kunnen we genoeg zwaarden tot ploegscharen omsmeden om tenminste een begin te maken met de omgekeerd evenredige energie die nodig is om ons af te keren van valse goden als natie, vlag, en ideologie (goden die trouw zijn aan Satan) in de richting van de ene ware God van het Heelal?
Het negatieve spiegelbeeld van oorlog kan worden teruggedraaid en worden omgezet in de waarlijke vorm van vrede, maar er zullen enorm veel mensen voor nodig zijn om die ommekeer mogelijk te maken, zoals wordt uitgedrukt in de bekende Shaker-melodie "Simple Gifts": "to turn, turn, turn, till by turning we come round right". Alleen dan zou onze wereldbeschouwing in staat zijn al haar energie aan te wenden t.b.v. God en niet t.b.v. Satan.
Zowel het aanvallende als het zich verdedigende land maken gebruik van dezelfde kracht. Net als bij een schaakspel zijn de spelregels dezelfde voor wit, de aanvaller, als voor zwart, de verdediger. Zou het kunnen zijn